Tungmay Kamonpun 
Member since Feb 19, 2014

ก่อนหน้านี้ วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 ที่ผ่านมา ฉันมีโอกาสได้เดินทางเข้า กรุงเทพมหานคร เพื่อไปงานประกาศผลรางวัล งานเขียนสื่อศิลป์ และรับรางวัล ฉันและกลุ่มเพื่อนๆเราเดินทางรอบกรุงเพื่อเรียนรู้สิ่งต่างๆ เราแยกย้ายจากกันไปทั่วทุกจังหวัดในประเทศไทย แต่ฉันยังคงอยู่ที่ กรุงเทพต่อเพราะต้องหาข้อมูลและทำงานส่ง ฉันบังเอิญเดินผ่านตรงที่ผู้คนชุมนุม ฉันบังเอิญอ่านป้าย ฉันบังเอิญพูดคุย ฉันบังเอิญเจอคนที่รู้จักและไม่รู้จัก แต่แล้วฉันก็บังเอิญวิ่งหลบระเบิดจากการเข้ายึดพื้นที่ เพื่อนฉันและฉันต่างบังเอิญวิ่งฉันบังเอิญได้ยินเสียงปืน เพื่อนฉันบังเอิญโดนตำรวจทำร้ายและถูกดึงกระเป๋าเป้ไป เพื่อนฉันบังเอิญวิ่งอุ้มคนแก่หลบลูกระเบิด ฉันบังเอิญวิ่งล้มแล้วถูกคนดึงของมีค่าไปหมด บังเอิญในกระเป๋าของฉันมีเงินและของมีค่า ฉันบังเอิญเหนื่อยมากทั้งเนื้อทั้งตัว ฉันแถบจะบังเอิญไม่เหลืออะไรเลย เหลือเพียงเหรียญหนึ่งสตางค์ที่ห้อยติดอยู่ข้อมือ ฉันบังเอิญเดินไปเรื่อยๆพร้อมกับกลุ่มผู้คนที่วิ่งมาจากคนละทิศคนละทาง ฉันเดินเพื่อจะกลับบ้านแต่มีเพียงเหรียญหนึ่งสตางค์ที่ห้อยติดตัว ฉันแถบหมดแรงบังเอิญมีผู้หญิงเดินเอาข้าวมาให้ฉันกินพร้อมกับผักสด ฉันเดิน เดิน ไปยังสถานีรถไฟเพื่อไปขึ้นรถไฟฟรีกลับบ้าน แล้วแล้วฉันก็บังเอิญพบกับผู้หญิงคนนั้นเธอให้เงินฉัน 500 บาทเป็นค่ารถกลับบ้าน ฉันไม่รู้จะขอบคุณเธอคนนั้นยังไง ขอบคุณนะค่ะที่เธอบังเอิญเดินผ่านเข้ามา :อั้นตั้น

 

Copyright © 2020 Style Weekly
Richmond's alternative for news, arts, culture and opinion
All rights reserved
Powered by Foundation